ΜΕΓΑΛΑ ΒΙΒΛΙΑ

Διάλογοι - Dialogues

Όνομα Καλλιτέχνη
Όνομα Συγγραφέα
Έκδοση
Ανρί Λωράνς (1885-1954)
Λουκιανός από τα Σαμοσάτα (120-190 μ.Χ.)
1951, Παρίσι
Όνομα Μεταφραστή: Εμίλ Σαμπρύ
Τυπωμένο σε ένα τόμο, μεγέθους 39,5 x 29 εκ.
33 πρωτότυπες έγχρωμες ξυλογραφίες, από τις οποίες 24 εκτός κειμένου
Εκδόσεις σε χαρτί τύπου ‘vergé d’ Arches’:
  • 250 αντίτυπα, αριθμημένα 1-250
  • 25 αντίτυπα εκτός εμπορίου, αριθμημένα I-XXV
Ο Τεριάντ ζήτησε από τον Γάλλο γλύπτη και χαράκτη, Ανρί Λωράνς, να εικονογραφήσει τα Ειδύλλια του Θεόκριτου, τον Λούκιο ή Όνο του Λουκιανού και τους Διάλογους του Λουκιανού. Με αυτόν τον τρόπο ήθελε να παρουσιάσει στο κοινό, πέρα από τις ικανότητες του καλλιτέχνη στην γλυπτική, το μεγάλο εικαστικό και γραφίστικό του ταλέντο. Η τέχνη του Λωράνς εξέφραζε απόλυτα τον Τεριάντ, γιατί του θύμιζε το ελληνικό πνεύμα και ταυτόχρονα την γαλλική παράδοση, στην οποία διέκρινε στοιχεία πνευματικής και πολιτισμικής συγγένειας με τον ελληνισμό. Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο το γεγονός ότι και τα τρία βιβλία, που του ανέθεσε, είναι όλα αρχαία ελληνικά έργα. Ο Λωράνς επέλεξε την τεχνική της ξυλογραφίας και πέτυχε ένα ιδιαίτερα δυνατό αποτέλεσμα· την πλαστική συγγένεια με τις μορφές, που διακοσμούν τα αγγεία της Αρχαίας Ελληνικής τέχνης.

Οι Διάλογοι είναι και το πιο χαρακτηριστικό έργο του Αρχαίου Έλληνα ρήτορα και συγγραφέα, Λουκιανού από τα Σαμοσάτα της Συρίας. Αυτό περιέχει μια σειρά από δώδεκα Πλατωνικούς-φιλοσοφικούς διάλογους και μια σειρά από δέκα σατιρικούς. Οι τρεις Διάλογοι που επέλεξε ο Τεριάντ, ανήκουν στους σατιρικούς και είναι: οι Διάλογοι των Θεών, οι Ενάλιοι Διάλογοι και οι Εταιρικοί Διάλογοι. Οι σατιρικοί αυτοί διάλογοι, λογοτεχνικό είδος που πρώτος ανέπτυξε ο Λουκιανός, είναι γραμμένοι τον 2ο αιώνα μ.Χ. και αναφέρονται στην αρχαία ελληνική μυθολογία και στους φιλοσόφους της εποχής. Τα έργα αυτά αποτελούν ένα συνδυασμό σάτιρας και ρητορικής, με φιλοσοφικές προεκτάσεις, που σκοπό έχουν να καυτηριάσουν τις κοινωνικές τάσεις της εποχής. Σε κάποια από τα γραπτά του περιφρονεί την θρησκεία, σατιρίζοντας τους μύθους των θεών του Ολύμπου, ενώ σε άλλα αποκαλύπτει την απρέπεια και ανοησία κάποιων φιλοσόφων και σαρκάζει τις ανθρώπινες φιλοδοξίες. Τα έξυπνα και καυστικά του σχόλια, τον κατατάσσουν στους πιο σημαντικούς σατιρικούς συγγραφείς της ρωμαϊκής περιόδου. Το έργο του επηρέασε σημαντικά τους μεταγενέστερους του.

Ο Ανρί Λωράνς επιλέγει να εκφράσει το σατιρικό και καυστικό χαρακτήρα αυτών των κειμένων με λιτές γραμμές, υπό την επιρροή των κυβιστικών του κολλάζ και των πολύχρωμων του ανάγλυφων. Τα σχέδιά του απεικονίζουν ζεύγη προσώπων, τα οποία διατέμνονται από αλλεπάλληλα γεωμετρικά χρωματισμένα σχήματα. Οι ζωντανές αυτές εικόνες, με το επιβλητικό τους σχήμα, διαφοροποιούνται ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε διαλόγου που απεικονίζεται, ώστε να εκφράζουν το αντίστοιχο πνεύμα. Ο τρόπος με τον οποίον συνδυάζει τα συγκεκριμένα πρόσωπα και τα κλασσικά σύμβολα που τα συνοδεύουν, φανερώνει τον χαρακτήρα της κάθε συζήτησης. Η τοποθέτηση των προσώπων και οι εκφράσεις που τους έχει δώσει ο καλλιτέχνης, κάνουν τον θεατή να κατανοήσει την ιδιαιτερότητα της σχέσης και του διαλόγου, που έχουν οι συνομιλούντες, καθώς και τα συναισθήματα και νοήματα, που θέλουν να μεταδώσουν. Η φόρμα και η ελευθερία της γραμμής του καλλιτέχνη απελευθερώνουν τις μορφές και κάνουν τα πρόσωπα αυτά να αποκαλύπτονται με συνταρακτική αμεσότητα.